BergWerk in Krakau: lachen, leren en indrukken voor het leven

Vrijdag 27 februari was het zover: BergWerk on tour. Nadat een aantal van ons nog een ochtend had gewerkt, vertrokken we rond twee uur richting Schiphol. Bij de gate verzamelden we ons. We gaan iets heel bijzonders doen, waarvan wij vinden dat meer mensen het zouden moeten meemaken, dus iedereen heeft een +1 mee.

Het toestel was een ‘kleine’ cityhopper en dus bijna voor de helft gevuld met bergwerkers. De buurman van Sharon had zichtbaar spijt van zijn stoelkeuze tussen ons overenthousiaste team in. Gelukkig voor hem landden we twintig minuten eerder dan gepland.

Met in totaal achttien man sterk kwamen we aan in Krakau. Een taxibusje bracht ons, inclusief koffers, naar het hotel midden in het centrum. Snel opfrissen en door naar het diner. Het eten ging in recordtempo naar binnen (de bediening wilde waarschijnlijk ook weekend). Daarna deden we nog een drankje in de bar en maakte een aantal van ons een korte avondwandeling om de stad alvast wat af te tasten. De rest spaarde energie voor wat nog zou komen.

“The more I know, the less I understand.”

Zaterdag begon zonnig. Een uitgebreid ontbijt, koffie in het zonnetje en wat gezonde spanning voor de dag die voor ons lag. Vandaag stond een bezoek aan Auschwitz-Birkenau op de planning: de belangrijkste reden van deze reis.

Milou had een strakke planning gemaakt, dus we gingen op tijd naar het busje waar onze gids Robin ons opwachtte. In anderhalf uur reden we richting Auschwitz.

Robin bleek goud waard: een ontzettend passionele gids die ons met zijn kennis en voelbare betrokkenheid meenam in alle details van de verschrikkelijke gebeurtenissen in het kamp. Zwijgend volgden we hem door de verschillende ruimtes waar foto’s, brieven en persoonlijke spullen ons recht in het hart raakten. Stiltes die alles zeggen.

Na de lunch reden we door naar Auschwitz II-Birkenau. Het bekende spoor. De eindeloze vlakte. De laatste wagon. De ruïnes van de barakken en crematoria. De wreedheid is niet te bevatten.

‘Je kunt het je niet voorstellen hè?’ was een zin die die middag vaak werd uitgesproken.

Kelderdiner & verbinding

Na zo’n dag is samen eten precies wat je nodig hebt. We schoven aan bij restaurant La Grande Mamma (in de kelder, want onder Krakau blijkt nóg een stad te liggen). Er werd heerlijk gegeten, nagepraat over alle indrukken, maar ook veel gelachen en nog meer verbonden.

Stadswandeling, kerken & draken

Zondag: de laatste dag. Na het ontbijt checkten we uit en trokken we de stad in.

Robin nam ons opnieuw mee op pad. Hij leidde ons langs kerken, universiteiten, de Joodse wijk Kazimierz, het voormalige getto en nog veel meer: uren gevuld met verhalen. Krakau ademt geschiedenis. En alsof dat nog niet genoeg is, hebben ze ook nog drakenlegendes verzonnen om je hier te houden.

Het zonnetje scheen, wat de wandeling extra prettig maakte. Tegen het einde van de tour raakte ons brein wel vol: opslagcapaciteit bereikt. Reden genoeg om nog eens terug te komen, want deze stad heeft meer te vertellen dan je in één weekend kunt bevatten.

We lunchten bij Robins favoriete tent. Borden goed gevuld en cola’s zo groot als je hoofd. Vol indrukken en mooie herinneringen stapten we later het vliegtuig in.

Wat Krakau ons bracht

Drie dagen samen verbinden.
Indrukken die binnenkomen.
Lachen tot je buikpijn hebt en de tranen over je wangen lopen.
En beseffen hoe belangrijk het is om soms samen stil te staan.

BergWerk in Krakau was intens, indrukwekkend en onvergetelijk.

En eerlijk?
We moeten terug. 🧡